Gdzie należy szukać szczęścia?

 

 Szczęścia należy szukać blisko siebie, w sobie samym. To są te małe chwilki, z których składa się nasze życie. Gdyby nie były one przeplatane łzami i bólem, może nigdy nie zrozumielibyśmy, co to jest szczęście. 

 Otóż to! Wszystko jest dla ludzi, ale pod warunkiem, że to nadal człowiek będzie nad tym panował, a nie odwrotnie. Każdy nadmiar spacza charakter człowieka, niszczy jego ja i życie. Sztuką jest więc umieć się cieszyć chwilkami i tym czego jest się w posiadaniu bez porównywania siebie z innymi.

 Każdy człowiek ma jakieś talenty dane tylko jemu i może z nich robić dobry, albo zły użytek. To więc, czy będzie szczęśliwy czy nie, czy będzie czuł się spełnionym, czy nie, zależy od jego umiejętności korzystania z danych mu talentów we właściwy sposób, a to znaczy: 

Ja jestem w świecie, który jest tu i teraz i w tym moim świecie znajduję wszystko, co jest mi potrzebne do tego aby być szczęśliwą dostrzegając w nim moje możliwości, a nie skupiając się na cudzych. 

 Docenianie więc, jest kluczem do mojego szczęścia w tu i teraz. Jest ono również kluczem do bram wieczności, ponieważ docenianie to cichość serca, a ta jest pochodną pokory. 

 Pokora nie znaczy odmawiania sobie wszystkiego, czy nieuzasadnionej uniżoności, raczej określa stopień empatii człowieka. Rób i żyj jak chcesz, jesteś wolnym człowiekiem, bylebyś nie przesadzał w niczym, bylebyś dostrzegał w tym co robisz wpływ na twoje i innych życie, czy jest on destruktywny, czy konstruktywny. 

 Wieczność mnie się jawi jako czas na doświadczanie i poznawanie prawdy o Wszechświecie i o jego Twórcy, Bogu Wszechmogącym. Wszechświat to nieskończoność, więc jestem pewna tego, że żyjąc wiecznie będę miała w tej nieskończoności co robić, że nie będę się nudzić. Kiedyś na podobne pytania do tych, które ludzie mi zadają na temat prostoty życia, odpowiedziałam komuś: 

- Wokół mojego szałasu kwiaty będą rosły. :) 

 Kocham naturę i nie przywiązuję się do rzeczy, a to sprawia, że nie mam problemów z integrowaniem się w jakimkolwiek środowisku bym się nie znalazła. Duchowość stawiam na pierwszym miejscu. No, bo cóż warte byłoby moje tu i teraz bez obserwacji, rozmyślań i refleksji? 

 To dzięki duchowości tu i teraz ma wartość, a nie dzięki rzeczom materialnym. Ponieważ tu i teraz jest jakie jest, te materialne jego strony są narzucaną mojemu ja koniecznością, ale tylko koniecznością i tak właśnie do tego podchodzę. Materializm nie jest moim panem, nie rządzi mną. Nie zaśmiecam swojego tu i teraz marzeniami o rzeczach absolutnie do szczęścia mi niepotrzebnymi, szkoda czasu i wysiłku na takie bzdety. Gdy nie stać mnie na coś, to po prostu nie muszę tego mieć, nawet nie myślę o tym, ponieważ rozumiem, że bogactwem moim jest nie to co posiadam, ale to jaka jestem. 

A jaka jestem? 

- Dokładnie taka jaką chcę być. Wybieram sama, ponieważ Bóg stworzył mnie wolną istotą i w niczym nie krępuje moich wyborów. I zapewniam Cię, że wiara nie jest fanatyzmem religijnym, jednak religia jest tym narzędziem, które prowadzi człowieka do wiary. 

 Cywilizacja sama w sobie nie jest niczym złym, jedynie ludzie robią z jej osiągnięć zły użytek, co prędzej czy później doprowadza do przerostu konsumpcji nad rozsądkiem. Obżarstwo, brak umiaru to choroba każdej cywilizacji, która nieleczona doprowadza je do samozagłady. 

 Jest coś takiego jak samokształcenie się, poznawanie. Poznawanie jest sukcesywnym przybliżaniem się do prawdy. Jezus mówił, cytuję z pamięci: 

"Poznasz prawdę, a prawda cię wyzwoli." 

Z czego? 

- Właśnie z nienawiści, strachu, chciwości, masochizmu, czy ze zbyt wygórowanego myślenia o sobie. Nagle będziesz w stanie zobaczyć całe tu i teraz jakby z góry i nagle zrozumiesz, że jesteś w stanie nad tym wszystkim panować. Poczujesz wolność całym swoim jestestwem, siłę, która jest w Tobie aby nie ulegać temu, co nie ma nad Tobą żadnej mocy. Będziesz ponad tym wszystkim, będziesz przeżywał swoje Ja tu i teraz wg. swoich możliwości, nie osądzając siebie ani innych, nie porównując się z nikim, ponieważ prawda stanie przed Tobą otworem. Jedną z moich prawd jest to, co napisałam kiedyś o złotej klatce, mianowicie, że: 

Życie w złotej klatce nie daje szczęścia, bo chociaż złota, to jednak jest to tylko klatka.