Ludzie bawiący się w Boga to jednak tylko szarlatani.

 

Zacznijmy od określenia kim jest człowiek. 

Wedłóg słownika PWN i słownika SJP, cytuję: "Człowiek to istota żywa, która wyróżnia się najwyższym stopniem rozwoju psychiki i życia społecznego." 

Słowniki te nie używają w definicji człowieka określenia "zwierzę", lecz zgodnie z prawdą określają człowieka terminem "istota". Biblia natomiast, donosi nam, że człowiek jest istotą stworzoną na obraz Boga. 

Co mówią nam te słowniki na temat zwierząt? 

W słowniku SJP czytamy: "zwierzę to żywy organizm cudzożywny o ograniczonym wzroście, zwykle mający zdolność do ruchu postępowego; ssak (potocznie lub w węższym zakresie). Czytamy w nim też, że "zwierzę" mówi się, cytuję : "żartobliwie o człowieku jako przedstawicielu najwyższego gatunku w klasyfikacji zoologicznej. Z naciskiem na określenie ŻARTOBLIWIE. 

WSJP natomiast określa zwierzę jako, cytuję: "istota żywa niebędąca rośliną, człowiekiem, ptakiem ani owadem." 

Jak więc widzimy, wg. tych słowników zarówno człowiek jak i zwierzę określone są jako "istoty żywe" lecz wyraźnie odróżnia się je od siebie, ba, nawet zoologowie nie traktują powżnie klasyfikowania człowieka jako "zwierzęcia" pomimo iż człowiek jest ssakiem. Dlaczego? 

Ponieważ zwierzę to jest ISTOTA prosta, natomiast człowiek to jest ISTOTA złożona, to BYT o dwóch wymiarach: cielesnym i duchowym, które tworzą niezwykłą jedność, człowieka właśnie. 

Według klasycznej definicji Boecjusza, człowiek jest OSOBĄ, a to znaczy, że człowiek jest indywidualną substancją natury rozumnej. Cechują go substancjalność, indywidualność i rozumność, czego nie można powiedzieć o zwierzętach. 

Substancjalność podkreśla samodzielność bytu ludzkiego. 

Indywidualność podkreśla, że osoba ludzka jest jedyna i niepowtarzalna w swej specyfice, życiu wewnętrznym, wyborach, urzeczywistnianych wartościach. 

Rozumność, to jest zdolność do tworzenia pojęć, formułowania sądów, rozumowania. 

Przez niektórych filozofów rozumność rozumiana jest jako określenie wszystkich możliwych duchowych zdolności człowieka, takich jak np. miłość, zdolność wyboru dobra, czy współczucie. 

Życie człowieka nie ogranicza się tylko do zaspokajania swoich potrzeb biologicznych, czy jedynie do tej rzeczywistości, w której obecnie żyje, człowiek pragnie przezwyciężyć śmierć i żyć wiecznie. A, że jest to możliwe, pokazał nam i udowodnił Jezus Chrystus, Bóg Wcielony. 

Odkrywamy więc, że życie człowieka nie ogranicza się jedynie do zaspakajania potrzeb biologicznych, jak to ma miejsce u zwierząt, człowiek ma też pragnienia nie dotyczące jedynie tej rzeczywistości, w której egzystuje.

 

Dla wielu dzisiejszych tak zwanych myślicieli, nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, w moim pojęciu jest taka sprzeczność. 

Nie można patrzeć na człowieka, bądź na zwierzę jedynie z punktu widzenie ich fizyki, tak jak to ci pseudo myśliciele robią, ponieważ o tym co różni człowieka od zwierzęcia stanowi całość, zarówno ich fizyka, inteligencja, jak i duchowość.

 

Bóg Jest Duchem. Skoro stworzył człowieka na obraz Swój, to człowiek również jest duchem, duchem ucieleśnionym, nie jest nim natomiast zwierzę. Dusza zatem nie stanowi o różnicy pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, tę różnicę stanowi duch obecny w człowieku, lecz nie w zwierzęciu. 

Widzimy więc, że różnica między człowiekiem a zwierzęciem jest i to zasadnicza, mianowicie taka, że człowiek jest istotą nie tylko cielesną, lecz także duchową, inteligentną i nie żyje po to tylko aby zaspakajać swoje podstawowe potrzeby natury fizycznej, jak np. zaspakajanie głodu fizycznego. 

I owszem ta potrzeba jest taka sama u człowieka jak i u zwierząt, nie świadczy to jednak o tym, że człowiek jest zwierzęciem. Dlaczego? 

Ponieważ człowiek obok głodu fizycznego, odczuwa również głód duchowy i potrzebę zaspakajania tegoż, czego nie robią zwierzęta. 

Człowiek jest istotą rozumną, dzięki czemu może świadomie kreować swoje życie, mieć na nie wpływ. Zwierzęta natomiast, posługują się instynktem, czyli wrodzoną zdolnością do złożonych, ważnych życiowo, choć nieuświadomionych działań, takich jak chociażby przedłużanie swojego gatunku, zdobywanie jedzenia, a więc walka o przetrwanie bez możliwości kreowania swojego życia. 

Człowiek może więcej, ponieważ jest panem swojego życia. Jest, z woli Boga, obrazem Boga, stworzeniem na Jego podobieństwo. 

Dzięki temu podobieństwu właśnie, a więc duchowości, inteligencji, zdolności myślenia, rozumowania i urzeczywistniania swoich myśli, człowiek całkowicie różni się od zwierząt. To znaczy, że ma zdolność nie tylko do zaspakajania swoich fizycznych potrzeb, podobnie jak zwierzęta, lecz także do zradzania i materializowania myśli, do zapisywania i rozwijania tychże (filozofia), której to zdolności brakuje zwierzętom. Te zdolności świadczą o tym, że człowiek jest nie tylko rozumnym myślicielem, jest też kreatorem, ponieważ twórczo może przetwarzać swoje myśli, pomysły, nadawać im kształt realnych przedmiotów, bądź duchowej strawy. Może tworzyć muzykę, różnego rodzaju sztuki plastyczne, może zapamiętywać i rejestrować swoją pamięć, może konstruować i budować nie tylko domy, ale całe miasta, mosty, może znajdować i stosować różne rozwiązania aby polepszać jakość swojego życia. Może projektować i planować, leczyć, zdobywać wiedzę, doświadczać i wyciągać wnioski z tych doświadczeń. Człowiek może uprawiać rolę i produkować swoje jedzenie, podporządkowywać sobie przyrodę lub żyć z nią w symbiozie, według swojej woli. Wreszcie może świadomie kochać, planować swoją rodzinę. 

Robiąc więc dobry użytek z danej mu przez Boga inteligencji, człowiek może nie tylko zaludniać ziemię, lecz także czynić ją sobie poddaną, może zadbać nie tylko o siebie i swoją rodzinę, lecz również o całe spektrum zwierząt, nad którymi Bóg człowieka postawił. Tego wszystkiego zwierzęta nie potrafią. 

I to jest dowodem na to, że człowiek jest istotą nadrzedną, całkowicie różniącą się od zwierzęcia, zarówno umysłowo, duchowo, jak i wyglądem. Jest, jako jedyna istota w świecie materialnym, stworzony na obraz i podobieństwo Boga. 

Pseudo myśliciele i filozofowie, którzy stoją po przeciwnej stronie Boga, celowo zrównują człowieka ze zwierzęciem. Chcą oni poprawiać i zmieniać doskonałe dzieło Boga, jakim jest człowiek, aby w ten sposób splugawić nie tylko je, lecz głównie Boga, bowiem, po przez zrównanie człowieka ze zwierzęciem, chcą oni zbezcześcić, sprofanować, znieważyć Boga samego, który stworzył człowieka na obraz Swój. 

W ich płytkim, pustym myśleniu, wydaje im się, że jeżeli obraz Boga, jakim jest człowiek zostanie zrównany ze zwierzęciem, to uwłaczać to będzie Bogu. Prawda jednak jest taka, że Bóg jest ponad ich staraniami. Nie są oni w stanie niczym Bogu zaszkodzić, tym bardziej udowodnić ludzkości, że Boga nie ma.