Jeżeli Bóg Ojciec, Jezus Chrystus i Duch Święty jest z nami, to o jakiej samotności tu mówić?
Drodzy, kochani chrześcijanie, nigdy nie jesteście samotni, nigdy. Zawsze możecie sobie porozmawiać, z naszym Panem Bogiem, z Jezusem Chrystusem, z Maryją, albo z jakimś innym Świętym. Nauczyłam się tego od czasu, gdy w wieku dwunastu lat, byłam prześladowana przez moich rówieśników przez siedem i pół miesiąca, bardzo okrutnie prześladowana. Zaprzyjaźniłam się wtedy z Bogiem, który zawsze Jest ze mną, chociaż wtedy, w czasie prześladowania, wydawało mnie się czasami, że tak nie jest.
Jezus nie czuł się samotny, ponieważ samotność w rodzinie Bożej, w Bogu nie istnieje. My, chrześcijanie jesteśmy dziećmi Bożymi, a więc należymy do rodziny Bożej, dlatego gdy odczówamy samotność, to jest to znakiem, że zaczęliśmy się oddalać od Boga, nie On od nas, ale my od Niego. Odczówanie więc samotności jest stukaniem Boga do naszego serca, to jest Jego ciche, delikatne przypomnienie: "Nie jesteś sam, ... halo, nie jesteś sam. Ja nigdy ciebie nie opuściłem. Zawsze Jestem przy tobie, nawet wtedy, gdy na jakiś czas wypraszasz mnie ze swojego serca. Nawet wtedy, Ja Jestem, jestem przy tobie moje dziecko".
Wystarczy chcieć usłyszeć ten pełen miłości i troski szept Boga do nas i na powrót szeroko otworzyć drzwi naszego serca dla Niego i zaprosić Go by wszedł i rozgościł się w nim, by napełnił je Swoją miłością i obecnością.
Drodzy, kochani chrześcijanie, nigdy nie jesteście samotni, nigdy. Zawsze możecie sobie porozmawiać, z naszym Panem Bogiem, z Jezusem Chrystusem, z Maryją, albo z jakimś innym Świętym. Nauczyłam się tego od czasu, gdy w wieku dwunastu lat, byłam prześladowana przez moich rówieśników przez siedem i pół miesiąca, bardzo okrutnie prześladowana. Zaprzyjaźniłam się wtedy z Bogiem, który zawsze Jest ze mną, chociaż wtedy, w czasie prześladowania, wydawało mnie się czasami, że tak nie jest.
Jezus nie czuł się samotny, ponieważ samotność w rodzinie Bożej, w Bogu nie istnieje. My, chrześcijanie jesteśmy dziećmi Bożymi, a więc należymy do rodziny Bożej, dlatego gdy odczówamy samotność, to jest to znakiem, że zaczęliśmy się oddalać od Boga, nie On od nas, ale my od Niego. Odczówanie więc samotności jest stukaniem Boga do naszego serca, to jest Jego ciche, delikatne przypomnienie: "Nie jesteś sam, ... halo, nie jesteś sam. Ja nigdy ciebie nie opuściłem. Zawsze Jestem przy tobie, nawet wtedy, gdy na jakiś czas wypraszasz mnie ze swojego serca. Nawet wtedy, Ja Jestem, jestem przy tobie moje dziecko".
Wystarczy chcieć usłyszeć ten pełen miłości i troski szept Boga do nas i na powrót szeroko otworzyć drzwi naszego serca dla Niego i zaprosić Go by wszedł i rozgościł się w nim, by napełnił je Swoją miłością i obecnością.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz