I o to chodzi

 

Bóg stworzył człowieka po to, aby móc dzielić się z nim sobą, wszystkim co ma, czym Jest, ponieważ Bóg Trójjedyny Jest Bogiem niesamolubnym i bezinteresownym, dokładnie jak matka. W tym miejscu zacytuję z pamięci Jego mądrość, której nas naucza: "Więcej szczęścia jest w dawaniu, aniżeli w braniu.". I o to chodzi. 

Bóg jest szczęśliwy gdy daje siebie innym, gdy dzieli się sobą. Właśnie dlatego stworzył człowieka i rodzinę. Bóg nic nie musi, Bóg chce. Bóg kocha swoje stworzenie, bo chce je kochać, a nie dlatego, że musi bo je stworzył. 

Jako prawdziwie kochający Ojciec i głowa ludzkiej rodziny, nie daje On swoim dzieciom wszystkiego, czego one chcą, o co Go proszą, aby ich nie rozpieszczać, właśnie dlatego, że je kocha. Bóg jako dobry i mądry rodzic wie, że spełnianie wszystkich zachcianek dziecka, psuje je, deprawuje, w rezultacie unieszczęśliwia, a On chce aby każdy człowiek był szczęśliwy, jak On jest szczęśliwy. Dlatego naucza nas, że, cytuję z pamięci: "Kto nie karci swego syna, nie kocha, go.". Karcenie więc też jest składową miłości, jest okazywaniem troski o dobro swojego dziecka. 

Skoro Bóg jest naszym Ojcem, a my Jego dziećmi, to stanowimy rodzinę. Rodzina obok daru życia jest najcenniejszym darem Boga dla człowieka. Sprawia, że człowiek czuje się potrzebny, że ma się z kim dzielić sobą, ma dla kogo żyć, co nie jest bez znaczenia ponieważ tylko wtedy człowiek tak naprawdę jest szcześliwy, gdy otoczony jest nie tylko bliźnimi, ale i bliskimi. Dopiero wtedy jego istnienie ma sens. Stworzeni na obraz Boga mamy w sobie Jego pragnienie, mianowicie, aby nie żyć tylko dla siebie, dla własnego EGO, lecz aby żyć dla innych, bo to jest dobre, bo to jest miłość, bo dopiero dzielenie się sobą z innymi czyni nas naprawdę szczęśliwymi istotami, jak Bóg jest szczęśliwy. Dopiero ciągłe dawanie siebie, na wzór Boga, stanowi o człowieka pełni. Gdy człowiek to zrozumie, to pojmie też i to, po co Bóg stworzył człowieka.