Człowiek to niesamowita istota. Dlaczego tak uważam? Ponieważ w chwilce jaką jest jego życie jest on w stanie doświadczać i wyciągać wnioski ze swoich doświadczeń, mało tego, potrafi je opisać w ich głębokości, wysokości, szerokości i długości. Tego nie potrafi żadne inne stworzenie, bo tylko człowieka Bóg Ojciec stworzył na obraz Swój, czego pozazdrościli człowiekowi nawet co niektórzy aniołowie.
Doświadczanie jest poznawaniem. Gdy nie doświadczysz różnych rodzajów bólu, to nie poznasz czym jest cierpienie fizyczne, psychiczne, emocjonalne czy egzystencjalne. A zatem, nie będziesz w stanie rozpoznać szczęścia, ponieważ nie będziesz miał punktu odniesienia. Nie będziesz w stanie rozpoznać chwilki, w której akurat się znajdujesz aby stwierdzić, czy jesteś szczęśliwy, czy nieszczęśliwy, gdyż nie będziesz w posiadaniu wiedzy porównawczej.
Wszystko więc, co przeżywamy w danej nam chwilce, czyli w naszym tu i teraz, jest niezbędne do zdobycia wiedzy, budulca naszej mądrości.
Sama wiedza, to jeszcze nie mądrość, nie wystarczy więc ona do tego, abyśmy stali się obrazem Boga Ojca, Jego odbiciem. Dlatego ja nie mam pretensji do życia o to, że jest ono jakim jest, moim nauczycielem, nie mam też pretensji do religii, że spełnia rolę moralnego przewodnika w życiu człowieka. Postępujcie wg. tego czego was nauczają, ale nie naśladujcie ich uczynków - jest napisane.
Jeżeli nie religia będzie człowieka przewodnikiem, to będzie nim ideologia. Taka jest niestety prawda, czy to się Tobie podoba, czy nie.
Człowiek rodzi się z czystą kartą, którą zapisuje przez dane mu do przeżycia punkty odniesienia. Na ich podstawie może on bez porównywania się z innymi rozpoznawać stany w jakich się znajduje, jest szczęśliwy czy też nie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz