Przyjaźń, która nie istnieje

 

Ukraińcy są naszymi sąsiadami, to prawda, ale żeby od razu kochanymi? 

A czego innego Polska spodziewała się po Ukrainie? 

Od samego początku przestrzegałam Polaków przed tą ich niezrozumiałą fascynacją Ukraińcami, potomkami oprawców naszych rodaków i to na przestrzeni co najmniej trzech stuleci. Przestroga naszych przodków, że jabłko nie spada daleko od jabłoni ma ciągle to samo znaczenie. 

Polska gorszym wrogiem dla Ukraińców od Rosji? - zastanawia się wielu Polaków zdziwionych coraz częściej okazywaną niewdzięcznością Ukrainy.

Tak właśnie będzie: Polacy byli, są i będą dla Ukraińców gorszymi "wrogami" od Rosjan, ponieważ Ukraińcy od samego początku swojego zaistnienia i zetknięcia się z Polakami nienawidzą nas za to tylko, że jesteśmy Polakami - to jest taki ich kompleks niższości. 

Kiedy wreszcie drodzy Polacy zrozumiecie, że być dobrym nie znaczy być głupim? 

Kiedy wreszcie zrozumiecie, że Ukrainiec ma taką naturę, że zgina kark jedynie przed panem, a nie przed swoim sługą? 

A przecież Polska, wbrew wszelkiej logice, samą siebie ogłosiła byciem sługą Ukrainy. 

Dlaczego? 

Czy jedynie dlatego, że jej "sojusznicy" tak jej kazali? 

Obudźcie się wreszcie drodzy Polacy z tego letargu naiwności graniczącej z samounicestwieniem. Nikt wam za waszą naiwność nie podziękuje, nikt, tym bardziej, nie będzie was traktował poważnie. Wprost przeciwnie i jak zwykle poczęstowani zostaniecie, za waszą ofiarność, ogromnym kopem w cztery litery. A, że niczego sobie nie wymyślam, macie na to dowody historyczne. Uczcie się i wyciągajcie właściwe wnioski z nich. 

W polityce nie ma miejsca na sentymenty, nie ma też w niej miejsca na przyjaźnie. Przyjaźń państw kończy się tam, gdzie są tych państw granice. Państwa, które o tym zapominają przestają istnieć, niestety.